" ชิกามารุ นายไปสืบหาประวัติของ อุจิวะ ซาสึเกะ
มาให้ฉันภายใน 1 ชั่วโมงนี้ เข้าใจนะ"
" คร๊าบ เจ้านาย น่ารำคาญจริงจริ๊งงง "
" น่ารำคาญว่ะ บ่นมากเดี๋ยวก้เพิ่มงานให้ซะเลย "
" รู้แล้วน่า ทำเป็นโมโหไปได้ บายย "
หลังจากที่ชิกามารุออกไปจากห้องที่งานของเขาแล้ว เขาก้กลับมานั่งพิงเก้าอี้คิดเรื่องซาสึเกะ ตั้งแต่เมื่อคืนนั้นที่ร่างบางปล่อยฟีโรโมนส์ออกมามันทำให้เจาสงสัยเป็นอย่างมากว่าไอ้อาการที่ร่างบางเป็นมันคืออะไรกันแน่? แล้วทำไมมันถึงได้มีผลกระทบกับตัวเขามากมายขนาดนั้น? ซึ่งเขาก้ไม่ปล่อยให้มันรกก้านสมองเขาหรอก เขาก้สั่งให้ชิกามารุไปสืบหาประวัติของซาสึเกะซะก้สิ้นเรื่อง
ก๊อกๆๆ
" เข้ามา"
" ได้แล้วครับนาย นี่คือประวัติทั้งหมดของ อุจิวะ ซาสึเกะ "
ชิกามารุเดินเอาเอกสารมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของนารูโตะ ร่างสูงเปิดอ่านดูรายระเอียดคร่าวๆในเอกสารก่อนจะไปสดุดกับคำว่า " โอเมก้า"
" งั้นเหรอ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นซาสึเกะก้เป็นของๆฉันคนเดียวแล้วสินะ "
ชิกามารุมองเจ้านายของเขาที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ด้วยความสงสัย ไอ้นี่มันยิ้มอะไรของมัน? บ้าไปแล้วรึไงยิ้มอยู่คนเดียว?
ปัง!!
" ท่านนารูโตะขาาา~~~~ ซากุมาส่งถึงที่เเล้วค่าาาา~~~~ "
เสียงเปิดประตูดังปังพร้อมกับเสียงที่แหลมสูงปรี๊ดของหญิงสาวผมสีชมพูเช่นเดียวกับชื่อของเธอ
" ซากุระ เธอมาทำอะไรที่นี่!? แล้วฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่าถ้าจะเข้ามาก้เคาะประตูก่อน!! "
" ก้แหม~ ซากุคิดถึงท่านนารูโตะนี่คะ ท่านนารูโตะไม่มาหาซากุเลย ซากุเลยมาหาท่านถึงที่เลยดีกว่า~"
หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อน ช่วงนี้ร่างสูงไม่ไปหาเธอเลย เธอคิดว่าเขาคงจะงานยุ่งเลยมาหาเขาถึงที่เพื่อจะได้มาออดอ้อนออเซาะได้ แล้วกับช่วงนี้เงินก้เริ่มหมดแล้วด้วย เลยกะจะมาขอเงินไปใช้เลยทีเดียว ( โถๆๆ จะชั่วไปถึงไหนกันคะแม่คู๊ณ~/// เรื่องของฉันยะ!สวยซะอย่างจะทำอะไรก้ได้ฮึ๊!// แล้วแต่มึงเลยค่ะอีกะหรี่คลองถม!!)
" ฉันไม่ได้สั่งให้เธอมา จะเสนอหน้ามาทำไม? "
" ก้ซากุคิดถึงท่านนี่คะ~"
หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อยก่อนก้เดินเข้าไปนั่งบนตักแกร่งพร้อมบดเบียดกายแนบชิดกับร่างแกร่งของร่างสูงอย่างออดอ้อน ส่วนร่างสูงเองเมื่อมีผู้หญิงมาเสนอตัวให้เขาถึงที่เขาก้ไม่คิดจะปฏิเสธ จัดการรวบตัวหญิงสาวกดลงกับพื้นโต๊ะทำงานแล้วก้มลงประกบจูบอย่างเร่าร้อนดุเดือดทันที
ส่วนทางด้านชิกามารุเองเขาก้ไม่อยากจะอยู่ทนดูภาพอุบาตตาตรงหน้านี้จึงรีบก้าวฉับๆออกจากห้องทำงานของร่างสูงทันทีโดยไม่รอให้ผู้เป็นนายอนุญาติ
12:43 น.
หลังจากกิจกรรมอันสุดแสนจะเร่าร้อนนั้นจบลงร่างสูงพร้อมกับหญิงสาวผมสีชมพูจึงตรงลงมายังชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน แต่ร่างสูงก้ต้องชะงักเมื่อลงมาเจอกับร่างบางที่สวมเพียงเสื้อเชิตสีขาวของเขากำลังทำอาหารอยู่ภายในครัว ร่างบางที่รู้สึกว่าตนนั้นกำลังถูกจับจ้องจึงหันหลังไปปะทะกับสายตาทั้ง 2 คู่ที่กำลังจับจ้องมาทางร่างบาง
แต่ร่างบางก้หาได้สนใจไม่รีบตักข้าวผัดมะเขือเทศของตนใส่จานแล้วรีบเดินหนีร่างสูงไปนั่งในสวนด้านหลังทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เดินออกจากตัวคฤหาสก้โดนร่างสูงกระชากให้หันกลับมาทางตนร่างบางเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดจากการทีาโดนร่างสูงบีบแขนตนเสียแรงจนจะหักคามืออยู่แล้ว
" จะรีบไปไหนเล่าซาสึเกะ? อยู่ทำข้าวเที่ยงให้ฉันกินก่อนสิ "
" ทำไมฉันต้องทำให้นายกินด้วยไม่ทราบ? แม่บ้านก้มีตั้งเยอะแยะก้ให้เขาทำให้กินสิ แล้วก้จะปล่อยฉันได้รึยัง? มันเจ็บนะเฟ่ย! "
ว่าจบเจ้าตัวก้พยายามสบัดแขนออกจากการเกาะกุมของร่างสูง แต่มันก้ไม่เป็นผลมือหนาไม่แม้แต่จะกระดิกเลยซักนิด
" ก้ฉัน" สั่ง " ให้เธอทำเธอก้ต้องทำสิ ลืม? "สถานะ"ลองตัวเองแล้วรึไง? ถ้าไม่ทำคงจะรู้นะว่าจะเจออะไร "
ร่างสูงกล่างเสียงเหี้ยมก่อนจะก้มลงไปสูดดมความหอมหวานจากพวงแก้วขาวนวลแล้วเลื่อนริมฝีปากลงไปขบเม้มที่ซอกคอขาวสวยด้วยความหื่นกระฮือกก่อนจะรีบทานข้าวให้เร็วที่สุด ซากุระหลังจากทานข้าวเสร็จเธอก้รีบขับรถออกจากคฤหาสทันที ส่วนซาสึเกะเมื่อทานเสร็จกำลังจะลุกเอาจานไปล้างก้ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกร่างสูงกัดหลังคอซ้ำที่เดิมอย่างแรงจนเลือดสีแดงข้นไหลลงมาตามลำคอระหงส์ ร่างสูงจัดการใช้ลิ้นเลียหยาดเลือดสีแดงเข้มแล้วกลืนเข้าลำคอของตน
ด้วยความกระหายที่มากล้น
" เธอนี่หวานไปทั้งตัวเลยนะ ขนาดเลือดยังหวานเลย ห๊าส์ ชักอยากจะ " กิน"เธอซะแล้วสิ " ร่างสูงกล่าวด้วยเสียงกระเส่าก่อนจะก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมของฟีโรโมนส์อ่อนๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ตัวของร่างบางด้วยความกระหาย
" ฮึก อื้อ ฮื่อ ปะ ปล่อยนะ! หย๊าา~ "
ร่างบางเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาจึงเริ่มออกแรงดิ้นให้พ้นจากอ้อมกอดที่แสนจะน่าขยะแขยงของร่างสูง
" ฮึ่ม จะดิ้นอะไรกันนักกันหนาวะ!! เลิกเล่นตัวไร้สาระซักทีมันน่ารำคาญ!! " ร่างสูงเริ่มตวาดใส่ร่างบาง เขาชักจะเริ่มหมดความอดทนกับอีกคนแล้ว
" ฮื่อ ปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้องล่ะ ฮึก อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันยอมทำทุกอย่างเลย ฮื่อ ยกเว้นเรื่องแบบนี้ ฮึก นะ " ร่างบางอ้อนวอนขอร้องให้ร่างสูงปล่อยตนไปทั้งน้ำตา เขายอมทำทุกอย่างยกเว้นเรื่องแบบนี้เขาจะไม่มีวันยอมทำ แค่นี้ศักดิศรีความเป็นมนุษย์ของเขาก้แทบไม่เหลืออยู่แล้ว อย่าทำให้เขาต้องดูน่าสมเพศมากไปกว่านี้เลย
" หึ อย่างเธอน่ะแค่นอนอ้าขากว้างๆครางเสียงหวานๆให้ฉันฟังก้พอแล้ว!! " ร่างสูงตวาดลั่น เขาโมโหร่างบางมาก จะอะไรกันนักกันหนาต้องการอะไรอีก? จะเล่นตัวไปเพื่ออะไรแค่เขาลดตัวมานอนด้วยก้ดีเท่าไรแล้ว
" ฮึก เลว! คนอย่างแกมันน่ารังเกียจ!"
หาย
เพี้ย!!
ร่างสูงง้างมือตบเข้าที่ใบหน้าของร่างบางอย่างแรงส่งผลให้ร่างของร่างบางกระเด็นลงพื้นไปตามแรงตบ
" จะมากเกินไปแล้วนะซาสึเกะ!! แค่ฉันอ่อนโยนด้วยนิดหน่อยไม่ได้แปลว่า" สถานะ " ของเธอจะเปลี่ยนไปซะหน่อย!! อย่าให้มันมากนักนะซาสึเกะ ลืมไปแล้วรึไงว่าเธออยู่ในสถานะที่ไม่สามารถต่อรองอะไรได้น่ะ!? ห๊ะ!? " มือหนาเอื้อมมือไปบีบเข้าที่แขนของร่างบางนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างแรงด้วยแรงโทสะก่อนจะกระชากตัวร่างบางลากขึ้นชั้นบนเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวแล้วโยนร่างบางลงเตียงอย่างแรงแล้วตามไปขึ้นคร่อมทันที
" แล้วเธอจะได้รู้ว่า " นรกบนดิน " น่ะ มันเป็นยังไง " จากนั้นบทรักอันเร่าร้อนและรุนแรงที่ชักนำด้วยแรงโทสะของร่างสูงก้ได้ดำเนินขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องแห่งความทรมาณของร่างบางจนบทรักนั้นสิ้นสุดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากหางตาด้วยความเจ็บปวด
////////////////////////////////////////
จบตอนแล้วค่ะ เฮ้ฉลอง!! เอ้อ ไรท์มีเรื่องจะบอก ไรท์แต่งนิยายอีกเรื่องด้วยนะ ชื่อ THE BADBOY รักร้ายๆในรั้วโรงเรียนจะอัพ พน.นะแจร๊ะ บาย GOOD NIGHT
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น