" อื้ม ผอ.ครับ อึก! อย่า "
ร่างบางเริ่มประท้วงเมื่อมือหนาของร่างสูงเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวที่อยู่ภายใต้กางเกงนักเรียนชายตัวบางและกำลังทำการปลดเปลื้องอาภรณ์บนร่างกายของตน 'เขาจะไม่ว่าอะไรร่างสูงเลยถ้าที่ๆกำลังทำเรื่องอย่างว่าอยู่มันไม่ใชใน่โรงเรียน! นี่มันในโรงเรียนนะ! โรงเรียนนะเว่ย! ' แต่ร่างสูงก้หาได้สนใจไม่รีบจัดการปลดเปลื้องกางเกงนักเรียนชายของร่างบางออกทันทีพร้อมกระแทกแก่นกายใหญ่โตที่พองตัวเต็มที่พร้อมเผด็จศึกเข้าไปในช่องทางรักสีหวานของร่างบางอย่างรวดเร็วและรุนแรง
" อ๊าาาาาา!!!!! อะ อ๊ะๆๆๆๆ ผะ ผอ. ชะ ช่วยอ่อนยะ โยน อ๊ะ อึก อะ อ๊า ห๊าาา!!! หย๊าาาา!!! " ร่างบางร้องครางด้วยความเจ็บปวดและเสียวซ่านไปพร้อมๆกัน ' อย่างน้อยตอนมีอะไรกันก้น่าจะอ่อนโยนกับเขาบ้าง ซักครั้งก้ยังดี '
" น่ารำคาญ เก็บเสียงไว้ครางหวานๆให้ฉันฟังยังจะดีซะกว่ามาพ่นเรื่องไร้สาระ " ร่างสูงเอ่ยตอบ พร้อมกับกระแทกแก่นกายของตนเข้าไปในตัวร่างบางโดยไม่ฟังเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดของร่างบางเลยซักนิด
ทุกคนสงสัยใช่มั้ย? ว่าทำไมเขาถึงมามีอะไรกับร่สูงคนนี้ได้ มันเริ่มจากวันนั้นแหละย้อนไปเมื่อ 4 เดือนก่อน
เขาคือ อุจิวะ ซาสึเกะ เด็กหนุ่มธรรมดาๆมีฐานะยากจนสุดๆคนหนึ่ง เพราะครอบครัวของเขาประสบอุบัติเหตุรถคว่ำเสียชีวิตทั้งหมดยกเว้นเขาที่ไม่ได้อยู่ในรถเพราะกำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียน จนขึ้นม.3เขาก้ได้ทุนมาเรียนต่อที่โรงเรียน โคโนฮะ ไฮลสคูล ที่ค่าเทอมแพงหูฉี่ เด็กภายในโรงเรียนแข่งกันเรียนมาก เรียกได้ว่า ถ้าเกรดตกชีวิตก้จบเลยทีเดียว แต่ก้มีการยัดเงินใต้โต๊ะเพื่อให้ลูกหลานได้เรียนต่อ แต่ก้ไม่ได้อยู่ห้องเดิมต้องเลื่อนลงไปอยู่ห้องอื่นแล้วแต่ระดับเกรด
ซึ่งตัวผมเองได้อยู่ห้อง A ห้องที่เด็กเรียนเก่งหัวกะทิแท้ๆเท่านั้นถึงจะได้อยู่ ต่อให้ผู้ปกครองจะยัดเงินให้มากมายเป็นแสนเป็นล้านขนาดไหน แต่ถ้าลูกหลานไม่ฉลาดพอก้ไม่ได้อยู่ห้องนี้หรอก ชีวิตในโรงเรียนของผมมันควรจะอยู่แบบปกติสุขกว่านี้ถ้ามันไม่มี' ปัญหา' ซะก่อน
" ผอ.ครับ!! ไอ้เด็กนี่มันมาชกหน้าลูกชายของผมนะครับ!! มันต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับลูกชายผมนะครับ!! " ชายร่างท้วมตะโกนลั่น เขาต้องการให้เด็กหนุ่มร่างบางชดใช้ค่าเสียหายให้กับลูกชายของเขา ใช่ ผมไปชกหน้าไอ้ลูกชายลองเขา เพราะมันมาล้อฐานะของผม ก้ผมมันจนนิ พวกลูกคุณหนูที่วันๆไม่ต้องทนทั้งทำงานและเรียนอย่างหนักเพื่อทุนแบบผมจะไปเข้าใจอะไร
" ใจเย็นๆก่อนนะครับคุณผู้ปกครอง ว่าไงครับอุจิวะคุง จะชดใช้ค่าเสียหายให้กับผู้ปกครองท่านนี้รึเปล่าครับ? "
" คือผม ไม่มีเงินพอที่จะจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดครับผอ." ผมไม่มีเงินพอที่จะจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดหรอกนะ จะให้ยังไงก้ผมมันจนนี่นา
บรรยากาศในห้องเริ่มมาคุขึ้น เพราะไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว แต่จู่ๆก้เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้นเมื่อร่างสูงผมสีทองตามแบบฉบับลูกครึ่งได้พูดประโยคที่ทำให้ทั้งห้องถึงกับอึ้งและช็อคไปตามๆกัน
" งั้นผมจะเป็นคนจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดเอง เท่าไรครับ? "
" 50,000 เยน " ชายร่างท้วมตอบเขาไม่คิดว่าผอ.จะจ่ายค่าเสียหายแทนเด็กหนุ่มหน้ามนคนนี้
" จบเรื่องแล้วงั้นเชิญท่านผู้ปกครองกลับได้เลยครับ " ผอ.ครับ ไล่กันแบบนี้เลยเหรอครับ
หลังจากนั้นทุกคนก้ทยอยกันกลับเด็มหนุ่มเองก้กำลังจะลุกกลับไปเรียนต่อหากแต่ร่างสูงก้ลุกขึ้นมากระชากแขนของเด็กหนุ่มร่างบางอย่างแรงจนร่างของเด็กหนุ่มลอยหวืดไปอยู่บนโซฟารับแขกจากนั้นร่างสูงก้ตามมาขึ้นคร่อมปิดทางหนีของร่างบางทันที
" ผะ ผอ.!! จะทำอะไรครับ!? ปล่อยผมนะ!"
" เธอคงไม่คิดว่าฉันจะช่วยเธอฟรีๆหรอกใช่มั้ย? " ร่างสูงโน้มตัวลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆด้วยความหลงใหลก่อนจะขบกัดอย่างแรงเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
" อึก! อื้อ!! อย่า!! ปล่อยผม!! หยุดเถอะครับ!! ขอร้องล่ะ!! " หากแต่ร่างสูงหาได้สนใจไม่กลับรีบปลดเปลื้องอาภรณ์บนร่างเด็กหนุ่มออกทั้งหมดเผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนสวยอมชมพูยิ่งกว่าอิสตรี มือหนาจับขาเรียวสวยแยกออกให้กว้างร่างสูงจัดการรูดซิปกางเกงของตนออกเผยให้เห็นแก่งกายใหญ่โตที่พองตัวเต็มที่เตรียบเผด็จศึก
" เป็นมุมที่ดีจริงๆ อีกหน่อยถ้าเธอมีแฟนหรือคนที่ชอบหรือเมี-ไม่สิ อย่างเธอคงต้องใช้คำว่า ' ผัว ' มากกว่าหน้าสวยๆอย่างเธอคงไปเอาคนอื่นไม่ได้หรอก แต่ว่าจะทำกับใครก้ไม่ผิดหรอกนะ หึหึหึ "
" พะ พูดอะไรน่ะ ? "
" ฮ่าฮ่าฮ่า!! เป็นเด็กที่โง่ชะมัด!! แต่เดี๋ยวอีกหน่อยเธอก้จะจำได้เองแหละ ' ผู้ชายที่เอาเธอครั้งแรก'ยังไงล่ะ!! "
" คะ ครั้งแรก? กะ โกหกใช่มั้ย!? ไม่ฮึก อย่าเลยนะครับ ขอร้องล่ะผมยอมทำทุกอย่างยกเว้นเรื่องแบบนี้นะครับ ฮีกฮืออออ~ "
" หุบปาก!! มันไม่มีอะไรที่เธอทำได้หรอกนอกจากแหกขากว้างๆให้ฉันเอาเท่านันแหละ!! "
ร่างสูงกระแทกแก่นกายเข้าไปในตัวร่างบางอย่างแรงจนมิดด้ามโดยที่ไม่สนเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดหรือหยาดน้ำตาที่กำลังไหลรินอย่างน่าสงสารเลยแม้แต่น้อยกลับกระแทกยัดเยียดตัวตนใส่ช่องทางสีหวานที่บัดนี้ได้ฉีกขาดจากขนาดตัวตนที่ใหญ่เกินกว่าที่ช่องทางสีหวานจะรับได้ บทสังวาทที่เต็มไปด้วยตัณหาและความรุนแรงยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆพร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา
" ฉันจะเสร็จแล้ว ขอแตกในเลยแล้วกันนะ"
" ยะ อย่า ไม่ได้นะ ช่วยเอาออกด้วยเถอะครับ"
" หืม? ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ? "
" ถะ ถ้าแตกในล่ะก้ ผมต้องท้องแน่ๆเลย เพราะงั้นช่วยเอาออกด้วยเถอะนะคระ- อ๊าาาาา!!! "
ร่างสูงไม่ได้สนใจในสิ่งที่ร่างบางพูดแต่กลับกระแทกแก่นกายเข้าไปไม่ยั้งแรงด้วยความต้องการและตัณหาราคะที่มากล้น
" ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูดว่ะ ซีดส์~จะแตกแล้ว "
" อ๊ะๆๆๆๆๆๆ!!!! อ๊าาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!! "
เมื่อถึงจุดสิ้นสุดร่างสูงจึงปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวร่างบางจนล้นทะลักออกมาตามเรียวขาสวย
" ฮ่าห์ เธอนี่สุดยอดจริงๆ ทำฉันเสร็จได้ขนาดนี้ "
' ทำไงดี?ถ้าเกิดว่าท้องขึ้นมา จะทำยังไงดี? '
" ขอร้องล่ะครับ ผมยอมทำทุกอย่างเลยช่วยอย่าถอนชื่อผมออกจากทุนแล้วก้อย่าไปบอกใครเรื่องนี้เลยนะครับ "
" หืม? ฉันไม่เคยพูดเลยนะว่าแค่ครั้งเดียวแล้วชื่อของเธอจะไม่หลุดออกจากทุนน่ะแล้วฉันก้ไม่รับปากด้วยว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครน่ะ "
ร่างสูงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ใส่ร่างบาง เขาจะไม่ยอมให้ร่างบางตรงหน้าหลุดมือเขาไปง่ายๆหรอกได้ของเล่นแก้เบื่อที่สวยสดงดงามแถมยังทำให้เขาพอใจในรสเซ็กซ์ได้ขนาดนี้มีหรือคนอย่างเขาจะปล่อยให้หลุดมือไป
" มะ ไม่จริง ฮึก~ ฮือออ~ ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับผมด้วย ฮือออออ~ " ร่างบางร้องไห้คร่ำครวญถึงเหตุผล ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเขาด้วย? ทำไมโชคชะตาถึงได้ใจร้ายกับเขาถึงขนาดนี้กัน? เมื่อไรเขาจะได้มีความสุขแบบคนอื่นเขาบ้าง? เขาทำอะไรผิดกัน? แต่ยังไงเขาก้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากทำตามความต้องการของร่างสูงตรงหน้านี้พร้อมแบกรับบางสิ่งที่กำลังจะเกิดในไม่ช้านี้
///////////////////////////////////
ตอนแรกจบไปแล้วคร้าาา ขอโทดที่มาอัพช้านะคะ พอดีรท์เปิดเทอมแล้วเลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพค่ะ การบ้านก้ข้อนข้างจะเยอะแยะมากมายไม่รุ้จารเขาจะสั่งอะไรกันนักกันหนา!?คนนะไม่ใช่หุ่นยนต์!!!ถึงจะได้ไม่รุ้จักเหนื่อยน่ะ!!!!
วันพุธที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
THE BADBOY รักร้ายๆในรั้วโรงเรียน
แนะนำตัวละคร
Uzumaki Naruto ผ.อ.โรงเรียนโคโนฮะ อายุ25 สูง 185
ผอ.โรงเรียนโคโนฮะไฮลสคูลที่เป็นโรงเรียนเอกชนลูกคุณหนูถึงจะได้เรียนและเป็นทายาทของมาเฟียตระกูลอุซึมากิผู้มีอิทธิพล
เป็นอันดับต้นๆของโลก หล่อ โหด เถื่อน
Uchiha Sasukeม.3ห้องA อายุ 15 สูง 170
หนุ่มน้อยหน้าหวานธรรมดาๆคนหนึ่งที่ได้รับทุน
มาเรียนที่โรงเรียนโคโนฮะไฮสคูล ยากจน ครอบครัวประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเหลือเพียงเขา อ่อนโยน ซึนเดเระ ปากร้าย
วันอังคารที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2560
Dangerous Lover รักร้ายนายมาเฟียChapter 5
" ชิกามารุ นายไปสืบหาประวัติของ อุจิวะ ซาสึเกะ
มาให้ฉันภายใน 1 ชั่วโมงนี้ เข้าใจนะ"
" คร๊าบ เจ้านาย น่ารำคาญจริงจริ๊งงง "
" น่ารำคาญว่ะ บ่นมากเดี๋ยวก้เพิ่มงานให้ซะเลย "
" รู้แล้วน่า ทำเป็นโมโหไปได้ บายย "
หลังจากที่ชิกามารุออกไปจากห้องที่งานของเขาแล้ว เขาก้กลับมานั่งพิงเก้าอี้คิดเรื่องซาสึเกะ ตั้งแต่เมื่อคืนนั้นที่ร่างบางปล่อยฟีโรโมนส์ออกมามันทำให้เจาสงสัยเป็นอย่างมากว่าไอ้อาการที่ร่างบางเป็นมันคืออะไรกันแน่? แล้วทำไมมันถึงได้มีผลกระทบกับตัวเขามากมายขนาดนั้น? ซึ่งเขาก้ไม่ปล่อยให้มันรกก้านสมองเขาหรอก เขาก้สั่งให้ชิกามารุไปสืบหาประวัติของซาสึเกะซะก้สิ้นเรื่อง
ก๊อกๆๆ
" เข้ามา"
" ได้แล้วครับนาย นี่คือประวัติทั้งหมดของ อุจิวะ ซาสึเกะ "
ชิกามารุเดินเอาเอกสารมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของนารูโตะ ร่างสูงเปิดอ่านดูรายระเอียดคร่าวๆในเอกสารก่อนจะไปสดุดกับคำว่า " โอเมก้า"
" งั้นเหรอ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นซาสึเกะก้เป็นของๆฉันคนเดียวแล้วสินะ "
ชิกามารุมองเจ้านายของเขาที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ด้วยความสงสัย ไอ้นี่มันยิ้มอะไรของมัน? บ้าไปแล้วรึไงยิ้มอยู่คนเดียว?
ปัง!!
" ท่านนารูโตะขาาา~~~~ ซากุมาส่งถึงที่เเล้วค่าาาา~~~~ "
เสียงเปิดประตูดังปังพร้อมกับเสียงที่แหลมสูงปรี๊ดของหญิงสาวผมสีชมพูเช่นเดียวกับชื่อของเธอ
" ซากุระ เธอมาทำอะไรที่นี่!? แล้วฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่าถ้าจะเข้ามาก้เคาะประตูก่อน!! "
" ก้แหม~ ซากุคิดถึงท่านนารูโตะนี่คะ ท่านนารูโตะไม่มาหาซากุเลย ซากุเลยมาหาท่านถึงที่เลยดีกว่า~"
หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อน ช่วงนี้ร่างสูงไม่ไปหาเธอเลย เธอคิดว่าเขาคงจะงานยุ่งเลยมาหาเขาถึงที่เพื่อจะได้มาออดอ้อนออเซาะได้ แล้วกับช่วงนี้เงินก้เริ่มหมดแล้วด้วย เลยกะจะมาขอเงินไปใช้เลยทีเดียว ( โถๆๆ จะชั่วไปถึงไหนกันคะแม่คู๊ณ~/// เรื่องของฉันยะ!สวยซะอย่างจะทำอะไรก้ได้ฮึ๊!// แล้วแต่มึงเลยค่ะอีกะหรี่คลองถม!!)
" ฉันไม่ได้สั่งให้เธอมา จะเสนอหน้ามาทำไม? "
" ก้ซากุคิดถึงท่านนี่คะ~"
หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อยก่อนก้เดินเข้าไปนั่งบนตักแกร่งพร้อมบดเบียดกายแนบชิดกับร่างแกร่งของร่างสูงอย่างออดอ้อน ส่วนร่างสูงเองเมื่อมีผู้หญิงมาเสนอตัวให้เขาถึงที่เขาก้ไม่คิดจะปฏิเสธ จัดการรวบตัวหญิงสาวกดลงกับพื้นโต๊ะทำงานแล้วก้มลงประกบจูบอย่างเร่าร้อนดุเดือดทันที
ส่วนทางด้านชิกามารุเองเขาก้ไม่อยากจะอยู่ทนดูภาพอุบาตตาตรงหน้านี้จึงรีบก้าวฉับๆออกจากห้องทำงานของร่างสูงทันทีโดยไม่รอให้ผู้เป็นนายอนุญาติ
12:43 น.
หลังจากกิจกรรมอันสุดแสนจะเร่าร้อนนั้นจบลงร่างสูงพร้อมกับหญิงสาวผมสีชมพูจึงตรงลงมายังชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน แต่ร่างสูงก้ต้องชะงักเมื่อลงมาเจอกับร่างบางที่สวมเพียงเสื้อเชิตสีขาวของเขากำลังทำอาหารอยู่ภายในครัว ร่างบางที่รู้สึกว่าตนนั้นกำลังถูกจับจ้องจึงหันหลังไปปะทะกับสายตาทั้ง 2 คู่ที่กำลังจับจ้องมาทางร่างบาง
แต่ร่างบางก้หาได้สนใจไม่รีบตักข้าวผัดมะเขือเทศของตนใส่จานแล้วรีบเดินหนีร่างสูงไปนั่งในสวนด้านหลังทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เดินออกจากตัวคฤหาสก้โดนร่างสูงกระชากให้หันกลับมาทางตนร่างบางเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดจากการทีาโดนร่างสูงบีบแขนตนเสียแรงจนจะหักคามืออยู่แล้ว
" จะรีบไปไหนเล่าซาสึเกะ? อยู่ทำข้าวเที่ยงให้ฉันกินก่อนสิ "
" ทำไมฉันต้องทำให้นายกินด้วยไม่ทราบ? แม่บ้านก้มีตั้งเยอะแยะก้ให้เขาทำให้กินสิ แล้วก้จะปล่อยฉันได้รึยัง? มันเจ็บนะเฟ่ย! "
ว่าจบเจ้าตัวก้พยายามสบัดแขนออกจากการเกาะกุมของร่างสูง แต่มันก้ไม่เป็นผลมือหนาไม่แม้แต่จะกระดิกเลยซักนิด
" ก้ฉัน" สั่ง " ให้เธอทำเธอก้ต้องทำสิ ลืม? "สถานะ"ลองตัวเองแล้วรึไง? ถ้าไม่ทำคงจะรู้นะว่าจะเจออะไร "
ร่างสูงกล่างเสียงเหี้ยมก่อนจะก้มลงไปสูดดมความหอมหวานจากพวงแก้วขาวนวลแล้วเลื่อนริมฝีปากลงไปขบเม้มที่ซอกคอขาวสวยด้วยความหื่นกระฮือกก่อนจะรีบทานข้าวให้เร็วที่สุด ซากุระหลังจากทานข้าวเสร็จเธอก้รีบขับรถออกจากคฤหาสทันที ส่วนซาสึเกะเมื่อทานเสร็จกำลังจะลุกเอาจานไปล้างก้ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกร่างสูงกัดหลังคอซ้ำที่เดิมอย่างแรงจนเลือดสีแดงข้นไหลลงมาตามลำคอระหงส์ ร่างสูงจัดการใช้ลิ้นเลียหยาดเลือดสีแดงเข้มแล้วกลืนเข้าลำคอของตน
ด้วยความกระหายที่มากล้น
" เธอนี่หวานไปทั้งตัวเลยนะ ขนาดเลือดยังหวานเลย ห๊าส์ ชักอยากจะ " กิน"เธอซะแล้วสิ " ร่างสูงกล่าวด้วยเสียงกระเส่าก่อนจะก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมของฟีโรโมนส์อ่อนๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ตัวของร่างบางด้วยความกระหาย
" ฮึก อื้อ ฮื่อ ปะ ปล่อยนะ! หย๊าา~ "
ร่างบางเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาจึงเริ่มออกแรงดิ้นให้พ้นจากอ้อมกอดที่แสนจะน่าขยะแขยงของร่างสูง
" ฮึ่ม จะดิ้นอะไรกันนักกันหนาวะ!! เลิกเล่นตัวไร้สาระซักทีมันน่ารำคาญ!! " ร่างสูงเริ่มตวาดใส่ร่างบาง เขาชักจะเริ่มหมดความอดทนกับอีกคนแล้ว
" ฮื่อ ปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้องล่ะ ฮึก อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันยอมทำทุกอย่างเลย ฮื่อ ยกเว้นเรื่องแบบนี้ ฮึก นะ " ร่างบางอ้อนวอนขอร้องให้ร่างสูงปล่อยตนไปทั้งน้ำตา เขายอมทำทุกอย่างยกเว้นเรื่องแบบนี้เขาจะไม่มีวันยอมทำ แค่นี้ศักดิศรีความเป็นมนุษย์ของเขาก้แทบไม่เหลืออยู่แล้ว อย่าทำให้เขาต้องดูน่าสมเพศมากไปกว่านี้เลย
" หึ อย่างเธอน่ะแค่นอนอ้าขากว้างๆครางเสียงหวานๆให้ฉันฟังก้พอแล้ว!! " ร่างสูงตวาดลั่น เขาโมโหร่างบางมาก จะอะไรกันนักกันหนาต้องการอะไรอีก? จะเล่นตัวไปเพื่ออะไรแค่เขาลดตัวมานอนด้วยก้ดีเท่าไรแล้ว
" ฮึก เลว! คนอย่างแกมันน่ารังเกียจ!"
หาย
เพี้ย!!
ร่างสูงง้างมือตบเข้าที่ใบหน้าของร่างบางอย่างแรงส่งผลให้ร่างของร่างบางกระเด็นลงพื้นไปตามแรงตบ
" จะมากเกินไปแล้วนะซาสึเกะ!! แค่ฉันอ่อนโยนด้วยนิดหน่อยไม่ได้แปลว่า" สถานะ " ของเธอจะเปลี่ยนไปซะหน่อย!! อย่าให้มันมากนักนะซาสึเกะ ลืมไปแล้วรึไงว่าเธออยู่ในสถานะที่ไม่สามารถต่อรองอะไรได้น่ะ!? ห๊ะ!? " มือหนาเอื้อมมือไปบีบเข้าที่แขนของร่างบางนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างแรงด้วยแรงโทสะก่อนจะกระชากตัวร่างบางลากขึ้นชั้นบนเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวแล้วโยนร่างบางลงเตียงอย่างแรงแล้วตามไปขึ้นคร่อมทันที
" แล้วเธอจะได้รู้ว่า " นรกบนดิน " น่ะ มันเป็นยังไง " จากนั้นบทรักอันเร่าร้อนและรุนแรงที่ชักนำด้วยแรงโทสะของร่างสูงก้ได้ดำเนินขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องแห่งความทรมาณของร่างบางจนบทรักนั้นสิ้นสุดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากหางตาด้วยความเจ็บปวด
////////////////////////////////////////
จบตอนแล้วค่ะ เฮ้ฉลอง!! เอ้อ ไรท์มีเรื่องจะบอก ไรท์แต่งนิยายอีกเรื่องด้วยนะ ชื่อ THE BADBOY รักร้ายๆในรั้วโรงเรียนจะอัพ พน.นะแจร๊ะ บาย GOOD NIGHT
มาให้ฉันภายใน 1 ชั่วโมงนี้ เข้าใจนะ"
" คร๊าบ เจ้านาย น่ารำคาญจริงจริ๊งงง "
" น่ารำคาญว่ะ บ่นมากเดี๋ยวก้เพิ่มงานให้ซะเลย "
" รู้แล้วน่า ทำเป็นโมโหไปได้ บายย "
หลังจากที่ชิกามารุออกไปจากห้องที่งานของเขาแล้ว เขาก้กลับมานั่งพิงเก้าอี้คิดเรื่องซาสึเกะ ตั้งแต่เมื่อคืนนั้นที่ร่างบางปล่อยฟีโรโมนส์ออกมามันทำให้เจาสงสัยเป็นอย่างมากว่าไอ้อาการที่ร่างบางเป็นมันคืออะไรกันแน่? แล้วทำไมมันถึงได้มีผลกระทบกับตัวเขามากมายขนาดนั้น? ซึ่งเขาก้ไม่ปล่อยให้มันรกก้านสมองเขาหรอก เขาก้สั่งให้ชิกามารุไปสืบหาประวัติของซาสึเกะซะก้สิ้นเรื่อง
ก๊อกๆๆ
" เข้ามา"
" ได้แล้วครับนาย นี่คือประวัติทั้งหมดของ อุจิวะ ซาสึเกะ "
ชิกามารุเดินเอาเอกสารมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของนารูโตะ ร่างสูงเปิดอ่านดูรายระเอียดคร่าวๆในเอกสารก่อนจะไปสดุดกับคำว่า " โอเมก้า"
" งั้นเหรอ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นซาสึเกะก้เป็นของๆฉันคนเดียวแล้วสินะ "
ชิกามารุมองเจ้านายของเขาที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ด้วยความสงสัย ไอ้นี่มันยิ้มอะไรของมัน? บ้าไปแล้วรึไงยิ้มอยู่คนเดียว?
ปัง!!
" ท่านนารูโตะขาาา~~~~ ซากุมาส่งถึงที่เเล้วค่าาาา~~~~ "
เสียงเปิดประตูดังปังพร้อมกับเสียงที่แหลมสูงปรี๊ดของหญิงสาวผมสีชมพูเช่นเดียวกับชื่อของเธอ
" ซากุระ เธอมาทำอะไรที่นี่!? แล้วฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่าถ้าจะเข้ามาก้เคาะประตูก่อน!! "
" ก้แหม~ ซากุคิดถึงท่านนารูโตะนี่คะ ท่านนารูโตะไม่มาหาซากุเลย ซากุเลยมาหาท่านถึงที่เลยดีกว่า~"
หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อน ช่วงนี้ร่างสูงไม่ไปหาเธอเลย เธอคิดว่าเขาคงจะงานยุ่งเลยมาหาเขาถึงที่เพื่อจะได้มาออดอ้อนออเซาะได้ แล้วกับช่วงนี้เงินก้เริ่มหมดแล้วด้วย เลยกะจะมาขอเงินไปใช้เลยทีเดียว ( โถๆๆ จะชั่วไปถึงไหนกันคะแม่คู๊ณ~/// เรื่องของฉันยะ!สวยซะอย่างจะทำอะไรก้ได้ฮึ๊!// แล้วแต่มึงเลยค่ะอีกะหรี่คลองถม!!)
" ฉันไม่ได้สั่งให้เธอมา จะเสนอหน้ามาทำไม? "
" ก้ซากุคิดถึงท่านนี่คะ~"
หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อยก่อนก้เดินเข้าไปนั่งบนตักแกร่งพร้อมบดเบียดกายแนบชิดกับร่างแกร่งของร่างสูงอย่างออดอ้อน ส่วนร่างสูงเองเมื่อมีผู้หญิงมาเสนอตัวให้เขาถึงที่เขาก้ไม่คิดจะปฏิเสธ จัดการรวบตัวหญิงสาวกดลงกับพื้นโต๊ะทำงานแล้วก้มลงประกบจูบอย่างเร่าร้อนดุเดือดทันที
ส่วนทางด้านชิกามารุเองเขาก้ไม่อยากจะอยู่ทนดูภาพอุบาตตาตรงหน้านี้จึงรีบก้าวฉับๆออกจากห้องทำงานของร่างสูงทันทีโดยไม่รอให้ผู้เป็นนายอนุญาติ
12:43 น.
หลังจากกิจกรรมอันสุดแสนจะเร่าร้อนนั้นจบลงร่างสูงพร้อมกับหญิงสาวผมสีชมพูจึงตรงลงมายังชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน แต่ร่างสูงก้ต้องชะงักเมื่อลงมาเจอกับร่างบางที่สวมเพียงเสื้อเชิตสีขาวของเขากำลังทำอาหารอยู่ภายในครัว ร่างบางที่รู้สึกว่าตนนั้นกำลังถูกจับจ้องจึงหันหลังไปปะทะกับสายตาทั้ง 2 คู่ที่กำลังจับจ้องมาทางร่างบาง
แต่ร่างบางก้หาได้สนใจไม่รีบตักข้าวผัดมะเขือเทศของตนใส่จานแล้วรีบเดินหนีร่างสูงไปนั่งในสวนด้านหลังทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เดินออกจากตัวคฤหาสก้โดนร่างสูงกระชากให้หันกลับมาทางตนร่างบางเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดจากการทีาโดนร่างสูงบีบแขนตนเสียแรงจนจะหักคามืออยู่แล้ว
" จะรีบไปไหนเล่าซาสึเกะ? อยู่ทำข้าวเที่ยงให้ฉันกินก่อนสิ "
" ทำไมฉันต้องทำให้นายกินด้วยไม่ทราบ? แม่บ้านก้มีตั้งเยอะแยะก้ให้เขาทำให้กินสิ แล้วก้จะปล่อยฉันได้รึยัง? มันเจ็บนะเฟ่ย! "
ว่าจบเจ้าตัวก้พยายามสบัดแขนออกจากการเกาะกุมของร่างสูง แต่มันก้ไม่เป็นผลมือหนาไม่แม้แต่จะกระดิกเลยซักนิด
" ก้ฉัน" สั่ง " ให้เธอทำเธอก้ต้องทำสิ ลืม? "สถานะ"ลองตัวเองแล้วรึไง? ถ้าไม่ทำคงจะรู้นะว่าจะเจออะไร "
ร่างสูงกล่างเสียงเหี้ยมก่อนจะก้มลงไปสูดดมความหอมหวานจากพวงแก้วขาวนวลแล้วเลื่อนริมฝีปากลงไปขบเม้มที่ซอกคอขาวสวยด้วยความหื่นกระฮือกก่อนจะรีบทานข้าวให้เร็วที่สุด ซากุระหลังจากทานข้าวเสร็จเธอก้รีบขับรถออกจากคฤหาสทันที ส่วนซาสึเกะเมื่อทานเสร็จกำลังจะลุกเอาจานไปล้างก้ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกร่างสูงกัดหลังคอซ้ำที่เดิมอย่างแรงจนเลือดสีแดงข้นไหลลงมาตามลำคอระหงส์ ร่างสูงจัดการใช้ลิ้นเลียหยาดเลือดสีแดงเข้มแล้วกลืนเข้าลำคอของตน
ด้วยความกระหายที่มากล้น
" เธอนี่หวานไปทั้งตัวเลยนะ ขนาดเลือดยังหวานเลย ห๊าส์ ชักอยากจะ " กิน"เธอซะแล้วสิ " ร่างสูงกล่าวด้วยเสียงกระเส่าก่อนจะก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมของฟีโรโมนส์อ่อนๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ตัวของร่างบางด้วยความกระหาย
" ฮึก อื้อ ฮื่อ ปะ ปล่อยนะ! หย๊าา~ "
ร่างบางเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาจึงเริ่มออกแรงดิ้นให้พ้นจากอ้อมกอดที่แสนจะน่าขยะแขยงของร่างสูง
" ฮึ่ม จะดิ้นอะไรกันนักกันหนาวะ!! เลิกเล่นตัวไร้สาระซักทีมันน่ารำคาญ!! " ร่างสูงเริ่มตวาดใส่ร่างบาง เขาชักจะเริ่มหมดความอดทนกับอีกคนแล้ว
" ฮื่อ ปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้องล่ะ ฮึก อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันยอมทำทุกอย่างเลย ฮื่อ ยกเว้นเรื่องแบบนี้ ฮึก นะ " ร่างบางอ้อนวอนขอร้องให้ร่างสูงปล่อยตนไปทั้งน้ำตา เขายอมทำทุกอย่างยกเว้นเรื่องแบบนี้เขาจะไม่มีวันยอมทำ แค่นี้ศักดิศรีความเป็นมนุษย์ของเขาก้แทบไม่เหลืออยู่แล้ว อย่าทำให้เขาต้องดูน่าสมเพศมากไปกว่านี้เลย
" หึ อย่างเธอน่ะแค่นอนอ้าขากว้างๆครางเสียงหวานๆให้ฉันฟังก้พอแล้ว!! " ร่างสูงตวาดลั่น เขาโมโหร่างบางมาก จะอะไรกันนักกันหนาต้องการอะไรอีก? จะเล่นตัวไปเพื่ออะไรแค่เขาลดตัวมานอนด้วยก้ดีเท่าไรแล้ว
" ฮึก เลว! คนอย่างแกมันน่ารังเกียจ!"
หาย
เพี้ย!!
ร่างสูงง้างมือตบเข้าที่ใบหน้าของร่างบางอย่างแรงส่งผลให้ร่างของร่างบางกระเด็นลงพื้นไปตามแรงตบ
" จะมากเกินไปแล้วนะซาสึเกะ!! แค่ฉันอ่อนโยนด้วยนิดหน่อยไม่ได้แปลว่า" สถานะ " ของเธอจะเปลี่ยนไปซะหน่อย!! อย่าให้มันมากนักนะซาสึเกะ ลืมไปแล้วรึไงว่าเธออยู่ในสถานะที่ไม่สามารถต่อรองอะไรได้น่ะ!? ห๊ะ!? " มือหนาเอื้อมมือไปบีบเข้าที่แขนของร่างบางนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างแรงด้วยแรงโทสะก่อนจะกระชากตัวร่างบางลากขึ้นชั้นบนเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวแล้วโยนร่างบางลงเตียงอย่างแรงแล้วตามไปขึ้นคร่อมทันที
" แล้วเธอจะได้รู้ว่า " นรกบนดิน " น่ะ มันเป็นยังไง " จากนั้นบทรักอันเร่าร้อนและรุนแรงที่ชักนำด้วยแรงโทสะของร่างสูงก้ได้ดำเนินขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องแห่งความทรมาณของร่างบางจนบทรักนั้นสิ้นสุดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากหางตาด้วยความเจ็บปวด
////////////////////////////////////////
จบตอนแล้วค่ะ เฮ้ฉลอง!! เอ้อ ไรท์มีเรื่องจะบอก ไรท์แต่งนิยายอีกเรื่องด้วยนะ ชื่อ THE BADBOY รักร้ายๆในรั้วโรงเรียนจะอัพ พน.นะแจร๊ะ บาย GOOD NIGHT
Dangerous Lover รักร้ายนายมาเฟีย Chapters 4
หน้าต่างกระทบผิวขาวราวหิมะของร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงขนาดคิงซ์ไซต์
" อึก อือออ " ร่างบางส่งเสียงครวญครางอย่างรำคาญเมื่อถูกรบกวนจะนิทราอันแสนสุข กระพิบตา2-3ทีเพื่อให้ดวงตานั้นชินกับแสงของดวงอาทิตย์ยามเช้า ทันทีที่ดวงตาเริ่มชินกับแสง เขาก้ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าตนนั้นนอนอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงผมสีทอง ผิวสีแทนสวยน่าหลงใหล ด้วยความตกใจร่างบางจึงดิ้นออกจากอ้อมกอดนั้นและพยายามดันตัวเองให้ลุกชึ้น
" อึก โอ๊ยยย เจ็บชะมัด"เมื่อพยายามจะดันตัวเองขึ้นก้ต้องล้มฟุบลงไปที่เตียงเหมือนเดิม เพราะความเจ็บปวดช่วงสะโพกที่แล่นจี๊ดๆขึ้นมา แต่ก้ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงของเหลวบางอย่างกำลังไหลลงมาจากช่องทางรักมาตามขาเรียวสวย
" ไอ้น้ำนี่มัน! ซวยแล้วไง!ต้องรีบเอาออกด่วนเลย"
ว่าจบก้ลุกลี้ลุกลนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที เพื่อเอาของเหลวสีขาวขุ่นออกจากช่องทางให้เร็วที่สุด โดยลืมความเจ็บปวดตรงช่วงสะโพกไปจนสิ้น แต่ก้ต้องชะงักเมื่อมือหนากระชากร่างของเขาให้ฟุบลงไปกับเตียงเหมือนเดิม พร้อมทั้งตามมาคร่อมทับปิดทางหนีของร่างบางทันที
" จะไปไหน? ซาสึเกะ"
ร่างสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิดและงัวเงียเล็กน้อย. เพราะเขาพึ่งจะนอนได้แค่3-4ชั่วโมงเท่านั้นแต่ก้ต้องสดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะคนตัวเล็กนี่ดันดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขา
" .......... "
" ฉันถามว่าจะไปไหน ทำไมไม่ตอบล่ะ? รึอยากจะให้ฉันเมคเลิฟกับเธอแต่เช้าล่ะ? หืมมม " ว่าจบก้ก้มลงไปซุกไซร้สูดดมความหอมหวานจากซอกคอขาวที่เต็มไปด้วยรอยคิสมาร์คที่เขาทำไว้เมื่อคืนอย่างหลงใหล อ่าห์ ทำไมมันถึงได้หอมยั่วยวนเขาได้ขนาดนี้กันนะ ชักจะเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบางซะแล้วสิ" อึก อย่า ออกไปนะ! " ขยะแขยง ผู้ชายคนนี้ช่างน่าขยะแขยง เขาเกลียดผู้ชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้พรากทั้งความบริสุทธิของเขาและศักดิศรีความเป็นผู้ชายของเขา แล้วยังจะทำเรื่องน่าขยะแขยงกับเขาแต่เช้าแบบนี้อีก เกลียด
" หืมมม อะไรกัน อย่ามาทำเป็นขยะแขยงไปหน่อยเลยน่า เมื่อคืนเธอยังครางชอบใจอยู่ใต้ร่างฉันอยู่เลย แถมยังทำหน้าตาได้เอ๊กซ์สุดๆมายั่วฉันอีกต่างหาก ฮ่าห์ ทำเอาฉันสติแตกเลยรู้มั้ย.....ซาสึเกะ?เป็นอะไรรึเปล่า? อึก! ไอ้กลิ่นนี่มันอะไร?! "
ร่างสูงเริ่มกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูก เมื่อร่างบางเริ่มมีท่าทีบิดเร้าแปลกๆแถมยังมีกลิ่นหอมหวานยั่วยวนเขาถูกปล่อยออกมาจากตัวร่างบาง จากทีเขาวิเคราะห์ดูคร่าวๆแล้ว น่าจะเป็นกลิ่นฟีโรโมนส์แต่มนุษย์ปกติจะปล่อยฟีโรโมนส์ออกมาได้มากมายขนาดนี้เลยเหรอ?
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดมากแล้ว เพราะไอ้เจ้าฟีโรโมนส์ที่ร่างบางปล่อยออกมานั้นมันเข้มข้นมากจนเขาจะสติหลุดอยู่แล้ว!
" อึก ห๊าา อะ อื้อ อื้ม นะ นารูโตะ ช่วยด้วย มัน อึก ทะ ทรมาน มะ มากเลย หะ ห๊าาา อื้ออออ " ร่างบางครางออกมาด้วยความทรมาน ตอนนี้ในหัวเขาขาวโพลนไปหมด ช่องทางด้านหลังก้เปียกแฉะไปหมด อยากให้ร่างสูงตรงหน้านี้ช่วยเขาปลดปล่อยซักที เขายอมทำทุกอย่างเลยขอแค่ให้ร่างสูงมีเซ็กซ์กับเขา กอดเขา จูบเขา และปลดปล่อยในตัวเขา
ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว!! ร่างสูงที่ก่อนหน้านี้พยายามควบคุมสติของตัวเองไม่ให้ลงมือทำอะไรไป ตอนนี้เขาไม่อาจควบคุมความต้องการของตนเองได้อีกต่อไป เขารีบจับขาเรียวสวยของร่างบางแยกออกให้กว้างที่สุดแล้วจัดการกระแทกแก่นกายใหญ่โตเข้าไปในตัวของร่างบางอย่างแรงจนคนใต้ร่างร้องครางไม่เป็นภาษาออกมา" อ๊า! อึก อ๊ะๆๆๆๆๆๆ อื้มมม อ๊าาาาา!! นะ นารูโตะ!! อ่ะ อ๊ะ ระ แรงกว่ะ กว่านี้! อ๊ะๆๆ! ตระ ตรงนั้น แรงกว่านี้ อึก อื้อออ อ๊าาา!!! " ร่างบางร้องครางออกมาด้วยความเสียวส้าน เขาต้องการร่างสูงมาก เขารู้สึกถูกชะตากับร่างสูงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ไม่รู้ว่าทำไม แต่ความรู้สึกเขามันบอกว่าแค่ว่า อยากจะอยู่กับคนๆนี้ อยากจะจูบกับคนๆนี้ อยากอยู่เคียงข้างคนๆนี้ อยากมีเซ็กซ์กับคนๆนี้ อยากมีลูกกับเขาคนนี้
มันก้แค่นั้น
ร่างสูงเองก้รู้สึกถูกชะตากับร่างบางตั้งแต่ที่ได้เห็นรูปครั้งแรก มันทำให้เขายื่นข้อเสนอให้กับพ่อของร่างบางเพียงเพราะแค่อยากได้ร่างนี้มาครอบครอง อยากทำให้ทั้งโลกรู้ว่าคนๆนี้เป็นของเขาเพียงคนเดียว จะไม่ยอมให้ใครมองหรือให้ร่างบางมองใครนอกจากตัวเขา อยากสร้างสัญลักษณ์แสดงตัวตนของเขาไว้ที่ร่างบาง
บทรักอันเร่าร้อนนี้ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนตกเย็น ไม่รู้ว่าทั้งร่างบางและร่างสูงนั้นเสร็จไปกี่รอบแล้ว แต่ความต้องการนั้นก้ยังไม่หมดไป
" อ๊า อ๊ะๆๆๆๆๆ!! จะเสร็จแล้ว! อ๊าาาาา!!"
" อึก อ่า อื้มมมม!!"
หลังจากทั้งสองปลดปล่อยเสร็จแล้วก้ล้มตัวลงกับเตียงด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก่อนที่เปลือกตาบางนั้นจะได้ปิดลง ร่างบางก้รู้สึกถึงความเจ็บปวดและกลิ่นคาวเลือดจากหลังคอของตน ใช่ ร่างสูงกัดเข้าที่หลังคอของเขา! จริงๆเขาก้อยากจะหันไปด่าอยู่หรอกนะ แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจึงทำให้เขาสลบไปเตรียมตื่นมารับวันใหม่พร้อมความจริงที่โหดร้าย
/
" อึก อือออ " ร่างบางส่งเสียงครวญครางอย่างรำคาญเมื่อถูกรบกวนจะนิทราอันแสนสุข กระพิบตา2-3ทีเพื่อให้ดวงตานั้นชินกับแสงของดวงอาทิตย์ยามเช้า ทันทีที่ดวงตาเริ่มชินกับแสง เขาก้ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าตนนั้นนอนอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงผมสีทอง ผิวสีแทนสวยน่าหลงใหล ด้วยความตกใจร่างบางจึงดิ้นออกจากอ้อมกอดนั้นและพยายามดันตัวเองให้ลุกชึ้น
" อึก โอ๊ยยย เจ็บชะมัด"เมื่อพยายามจะดันตัวเองขึ้นก้ต้องล้มฟุบลงไปที่เตียงเหมือนเดิม เพราะความเจ็บปวดช่วงสะโพกที่แล่นจี๊ดๆขึ้นมา แต่ก้ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงของเหลวบางอย่างกำลังไหลลงมาจากช่องทางรักมาตามขาเรียวสวย
" ไอ้น้ำนี่มัน! ซวยแล้วไง!ต้องรีบเอาออกด่วนเลย"
ว่าจบก้ลุกลี้ลุกลนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที เพื่อเอาของเหลวสีขาวขุ่นออกจากช่องทางให้เร็วที่สุด โดยลืมความเจ็บปวดตรงช่วงสะโพกไปจนสิ้น แต่ก้ต้องชะงักเมื่อมือหนากระชากร่างของเขาให้ฟุบลงไปกับเตียงเหมือนเดิม พร้อมทั้งตามมาคร่อมทับปิดทางหนีของร่างบางทันที
" จะไปไหน? ซาสึเกะ"
ร่างสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิดและงัวเงียเล็กน้อย. เพราะเขาพึ่งจะนอนได้แค่3-4ชั่วโมงเท่านั้นแต่ก้ต้องสดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะคนตัวเล็กนี่ดันดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขา
" .......... "
" ฉันถามว่าจะไปไหน ทำไมไม่ตอบล่ะ? รึอยากจะให้ฉันเมคเลิฟกับเธอแต่เช้าล่ะ? หืมมม " ว่าจบก้ก้มลงไปซุกไซร้สูดดมความหอมหวานจากซอกคอขาวที่เต็มไปด้วยรอยคิสมาร์คที่เขาทำไว้เมื่อคืนอย่างหลงใหล อ่าห์ ทำไมมันถึงได้หอมยั่วยวนเขาได้ขนาดนี้กันนะ ชักจะเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบางซะแล้วสิ" อึก อย่า ออกไปนะ! " ขยะแขยง ผู้ชายคนนี้ช่างน่าขยะแขยง เขาเกลียดผู้ชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้พรากทั้งความบริสุทธิของเขาและศักดิศรีความเป็นผู้ชายของเขา แล้วยังจะทำเรื่องน่าขยะแขยงกับเขาแต่เช้าแบบนี้อีก เกลียด
" หืมมม อะไรกัน อย่ามาทำเป็นขยะแขยงไปหน่อยเลยน่า เมื่อคืนเธอยังครางชอบใจอยู่ใต้ร่างฉันอยู่เลย แถมยังทำหน้าตาได้เอ๊กซ์สุดๆมายั่วฉันอีกต่างหาก ฮ่าห์ ทำเอาฉันสติแตกเลยรู้มั้ย.....ซาสึเกะ?เป็นอะไรรึเปล่า? อึก! ไอ้กลิ่นนี่มันอะไร?! "
ร่างสูงเริ่มกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูก เมื่อร่างบางเริ่มมีท่าทีบิดเร้าแปลกๆแถมยังมีกลิ่นหอมหวานยั่วยวนเขาถูกปล่อยออกมาจากตัวร่างบาง จากทีเขาวิเคราะห์ดูคร่าวๆแล้ว น่าจะเป็นกลิ่นฟีโรโมนส์แต่มนุษย์ปกติจะปล่อยฟีโรโมนส์ออกมาได้มากมายขนาดนี้เลยเหรอ?
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดมากแล้ว เพราะไอ้เจ้าฟีโรโมนส์ที่ร่างบางปล่อยออกมานั้นมันเข้มข้นมากจนเขาจะสติหลุดอยู่แล้ว!
" อึก ห๊าา อะ อื้อ อื้ม นะ นารูโตะ ช่วยด้วย มัน อึก ทะ ทรมาน มะ มากเลย หะ ห๊าาา อื้ออออ " ร่างบางครางออกมาด้วยความทรมาน ตอนนี้ในหัวเขาขาวโพลนไปหมด ช่องทางด้านหลังก้เปียกแฉะไปหมด อยากให้ร่างสูงตรงหน้านี้ช่วยเขาปลดปล่อยซักที เขายอมทำทุกอย่างเลยขอแค่ให้ร่างสูงมีเซ็กซ์กับเขา กอดเขา จูบเขา และปลดปล่อยในตัวเขา
ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว!! ร่างสูงที่ก่อนหน้านี้พยายามควบคุมสติของตัวเองไม่ให้ลงมือทำอะไรไป ตอนนี้เขาไม่อาจควบคุมความต้องการของตนเองได้อีกต่อไป เขารีบจับขาเรียวสวยของร่างบางแยกออกให้กว้างที่สุดแล้วจัดการกระแทกแก่นกายใหญ่โตเข้าไปในตัวของร่างบางอย่างแรงจนคนใต้ร่างร้องครางไม่เป็นภาษาออกมา" อ๊า! อึก อ๊ะๆๆๆๆๆๆ อื้มมม อ๊าาาาา!! นะ นารูโตะ!! อ่ะ อ๊ะ ระ แรงกว่ะ กว่านี้! อ๊ะๆๆ! ตระ ตรงนั้น แรงกว่านี้ อึก อื้อออ อ๊าาา!!! " ร่างบางร้องครางออกมาด้วยความเสียวส้าน เขาต้องการร่างสูงมาก เขารู้สึกถูกชะตากับร่างสูงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ไม่รู้ว่าทำไม แต่ความรู้สึกเขามันบอกว่าแค่ว่า อยากจะอยู่กับคนๆนี้ อยากจะจูบกับคนๆนี้ อยากอยู่เคียงข้างคนๆนี้ อยากมีเซ็กซ์กับคนๆนี้ อยากมีลูกกับเขาคนนี้
มันก้แค่นั้น
ร่างสูงเองก้รู้สึกถูกชะตากับร่างบางตั้งแต่ที่ได้เห็นรูปครั้งแรก มันทำให้เขายื่นข้อเสนอให้กับพ่อของร่างบางเพียงเพราะแค่อยากได้ร่างนี้มาครอบครอง อยากทำให้ทั้งโลกรู้ว่าคนๆนี้เป็นของเขาเพียงคนเดียว จะไม่ยอมให้ใครมองหรือให้ร่างบางมองใครนอกจากตัวเขา อยากสร้างสัญลักษณ์แสดงตัวตนของเขาไว้ที่ร่างบาง
บทรักอันเร่าร้อนนี้ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนตกเย็น ไม่รู้ว่าทั้งร่างบางและร่างสูงนั้นเสร็จไปกี่รอบแล้ว แต่ความต้องการนั้นก้ยังไม่หมดไป
" อ๊า อ๊ะๆๆๆๆๆ!! จะเสร็จแล้ว! อ๊าาาาา!!"
" อึก อ่า อื้มมมม!!"
หลังจากทั้งสองปลดปล่อยเสร็จแล้วก้ล้มตัวลงกับเตียงด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก่อนที่เปลือกตาบางนั้นจะได้ปิดลง ร่างบางก้รู้สึกถึงความเจ็บปวดและกลิ่นคาวเลือดจากหลังคอของตน ใช่ ร่างสูงกัดเข้าที่หลังคอของเขา! จริงๆเขาก้อยากจะหันไปด่าอยู่หรอกนะ แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจึงทำให้เขาสลบไปเตรียมตื่นมารับวันใหม่พร้อมความจริงที่โหดร้าย
/
Dangerous Lover รักร้ายนายมาเฟีย Chapters 3
หลังจากที่ร่างสูงจัดการ(ลาก)ร่างบางออกมาจากบ้านของเจ้าตัวและโยนเข้ารถได้สำเร็จ เขาจึงไม่รอช้าสั่งให้คนขับรถรีบพาเขากลับคฤหาสน์ทันที
บรรยากาศในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ร่างสูงจึงพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความน่าอึดอัดนี้เสีย
"เธอชื่ออะไร?"
"....อุจิฮะ ซาสึเกะ"
"งั้นเหรอ...ฉันชื่อ อุสึมากิ นารูโตะ จากนี้ไปเธอคือ'ทาส'ของฉัน แล้วต่อไปนี้ต้องเรียกฉันว่า'ท่านนารูโตะ'เข้าใจมั้ย?ฉันไม่ชอบมานั่งพูดซ้ำหรอกนะ"
"ทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอกด้วยไม่ทราบ?"
"เพราะนายคือ'ทาส'ของฉัน หน้าที่ของทาสคือทำตามที่เจ้านายสั่งทุกอย่างต่อให้สั่งให้นายไปตายนายก้ต้องไป เอ๊ะ ไม่สิ สำหรับเธอคือถ้าสั่งให้มานอนอ้าขากว้างๆให้ฉันเอาน่าจะดีกว่า "
คำพูดของร่างสูงทำให้ร่างโกรธจนตะโกนใส่หน้าของร่างสูงแบบไม่เกรงกลัวเลยว่าชะตากรรมของตนจะเป็นอย่างไร
"อย่ามาตลก! ทำไมฉันจะต้องไปเป็นทาสของแกด้วยไม่ทราบ!? หุบปากเน่าๆของแกไปซะ! แล้วรีบพาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไอ้หน้าแมว!"
เพี้ย!!!
เมื่อร่างบางพูดจบร่างสูงจึงง้างมีอขึ้นตบไปที่หน้าของร่างบางอย่างแรงจนร่างล้มลงไปกองกับพื้นรถ ร่างบางรู้สึกถึงของเหลวบางอย่างที่มุมปากไม่ต้องบอกก้รู้ว่ามันคือ'เลือด'
"ทาสที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายจะเป็นยังไงเธอรู้ใช้มั้ย"นารูโตะพูดเสียงเ**้ยม ตอนนี้ร่างสูงแทบไม่เหลือความอดทนอีกแล้ว สิ่งที่ร่างบางทำมันไปปลุกสัญชาติดิบของเขาเข้าแล้ว ถ้าขืนร่างบางยังทำตัวแบบเมื่อครู่นี้อีก เขาอาจจะสติขาดแล้วเผลอจับร่างบางข่มขืนตรงนี้ก้เป็นได้
"ไม่รู้!แล้วก้ไม่สนใจด้วย! จะทำไม..อุ๊ป!!!"ยังพูดไม่ทันจบร่างสูงก้ประกบปากตนกับร่างบางทันทีแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดเข้าต้อนลิ้นเล็กของร่างบางดูดกลืนลิ้นเล็กอย่างหิวกระหาย รสจูบแสนเร่าร้อนรุนแรงดำเนินต่อไป จนร่างบางเริ่มขาดอากาศร่างสูงจึงจำใจถอนริมฝีปากออก
"แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก"เมื่อปากเป็นอิสรร่างบางจึงรีบกอบโกยอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ถึงจะรู้สึกว่ากอบโกยอากาศมากเท่าไรก้ไม่พอก้เถอะ
"เดี๋ยวสิ!...หยุดนะ! จะทำอะไรน่ะ อ๊ะ!"ร่างสูงไม่ฟังสิ่งที่ร่างบางร้องห้ามกลับรีบกระชากเสื้อและกางเกงของร่างบางออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวกายอันเย้ายวนรูปร่างที่แสนบอบบางน่าถนุถนอมและแก่นกายสีชมพูที่กำลังลุกชันด้วยแรงอารมณ์พร้อมกับน้ำหล่อลื่นที่ไหลเยิ้มออกมาจากช่องทางด้านหลัง ภาพตรงหน้าทำให้สัญชาติญาณดิบเถื่อนของร่างสูงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นพร้อมที่จะขย้ำเหยื่อตรงหน้า ร่างสูงรีบจัดการถอนเสื้อออกและโยนทิ้งไป และรูดซิปกางเกงออกเล็กน้อยเผยให้เห็นแก่นกายใหญ่โตมีเส้นเอ็นเต็มไปหมดบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของมัน
"จะ..จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยนะ! ปล่อยสิ!จะเอามันใส่เข้ามาไม่ได้นะ อย่านะ!..อ๊าาาาาาาา!!!!!!!"ร่างบางร้องครางด้วยความเจ็บปวดเมื่อร่างสูงกระแทกแก่นกายใหญ่โตเข้าช่องทางรักสีสวยที่ไม่เคยผ่านการรุกรานมาก่อน ทำให้ช่องทางนั้นฉีกขาดมีเลือดไหลออกมาเป็นวงกว้าง แต่ร่างสูงหาได้สนใจไม่ ยังดึงดันกระแทกเข้าไปไม่ยั้งแม้ช่องทางนั้นจะตอดรัดแน่นจนปวดหนึบไปหมด แต่ก้ยังดึงดันเข้าไปจนสุด
"อึก...ฮ่าห์. ซีดดดด..ซาสึเกะเธอนี่ตอดรัดฉันแน่นจังเลยนะ ฮ่าห์...คงครั้งแรกล่ะสิ แต่ถึงจะเป็นครั้งแรกฉันก้จะไม่อ่อนโยนหรอกนะ...ฉันจะทำให้ครั้งแรกของเธอสนุกจนลืมไม่ลงเลยลงเลยล่ะ...ซาสึเกะ"ร่างสูงกระซิบเสียงกระเส่าปนเซ็กซ์ซี่ก่อนจะกระแทกกายเข้าหาช่องทางสีสวยไม่ยั้งชนิดที่ว่าไม่น่าจะแรงได้มากกว่านี้อีกแล้วใส่ร่างบที่เป็นฝ่ายรองรับอารมณ์ของร่างสูงไม่ยั้ง
"อ๊าาาา!!! หะ!อื้อออ!! งื้ออออ!! อ๊ะๆๆๆๆๆๆๆ!!! เจ็บนะ!มันเจ็บมากเลย! ฮื่อออฮึก!อื้ออออ...เอ้าออกไปน๊าาา...เอาออกไป!..ฮึกอ๊ะ!..แหกแล้ววว...มะ มันแหกหมดแล้ว! อย่านะ! ของร้องล่ะ ฮึกฮื่อออออๆๆๆ"
"ต่อให้เธอเอาอะไรมาพูดตอนนี้มันก้ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว!! เลิกพูดอะไรไร้สาระแล้วแหกขาครางเสียงหวานๆให้ฉันฟังซะ!! อุจิฮะ ซาสึเกะ!!"ว่าจบก้อ้าขาเรียวสวยของร่างบางกดลงเบาะอย่างแรงแล้วเพิ่มแรงกระแทกเข้าไปอีกจนร่างบางเจ็บไปหมด
"ฮึก ฮืออออ...อ๊ะๆๆๆๆ.. หะงื้ออออ ...อื้อออ. อ๊าหะ! ..จะ..จะเสะ..จะเสร็จแล้วววว..อึก!..อ๊าหะ! อ๊าาาาาา!!!!!!!"ร่างบางปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเลอะหน้าท้องของตนเองและร่างสูง เมื่อเห็นดังนั้นนารูโตะจึงเร่งจังหวะกระแทกเร็วๆก่อนจะกระแทกรอบสุดท้ายอย่างแรงแล้วปบ่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มช่องทางรักล้นทะลักออกมาตามขาเรียวสวยก่อนที่ร่างบางจะสลบไปทั้งๆที่แก่นกายของร่างสูงยังเชื่อมกับตนอยู่
นารูโตะจัดการหยิบทิชชู่มาเช็ดตรางน้ำรักทั้งของตนและซาสึเกะออก แต่ก้ยังไม่ถอนแก่นกายออกเขาตั้งใจว่าจะไม่ถอดออกจนกว่าซาสึเกะจะตื่นมาเห็นสภาพของตนเองแล้วจะทำสีหน้าอย่างไร แค่คิดเขาก้อดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว
"ฝันดีนะซาสึเกะ....ทาสผู้น่ารักของฉัน...ฉันจะกกกอดเธอทุกวันทุกคืน ทำให้เธอเป็นของฉัน จะไม่มีใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉันได้"
/////////
มาอัพแล้วววยังไม่ถึงอาทิตเบยยย NCเปนไงบ้าง
น่าจะพัง555จะพยายามนะคร๊าาา
บรรยากาศในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ร่างสูงจึงพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความน่าอึดอัดนี้เสีย
"เธอชื่ออะไร?"
"....อุจิฮะ ซาสึเกะ"
"งั้นเหรอ...ฉันชื่อ อุสึมากิ นารูโตะ จากนี้ไปเธอคือ'ทาส'ของฉัน แล้วต่อไปนี้ต้องเรียกฉันว่า'ท่านนารูโตะ'เข้าใจมั้ย?ฉันไม่ชอบมานั่งพูดซ้ำหรอกนะ"
"ทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอกด้วยไม่ทราบ?"
"เพราะนายคือ'ทาส'ของฉัน หน้าที่ของทาสคือทำตามที่เจ้านายสั่งทุกอย่างต่อให้สั่งให้นายไปตายนายก้ต้องไป เอ๊ะ ไม่สิ สำหรับเธอคือถ้าสั่งให้มานอนอ้าขากว้างๆให้ฉันเอาน่าจะดีกว่า "
คำพูดของร่างสูงทำให้ร่างโกรธจนตะโกนใส่หน้าของร่างสูงแบบไม่เกรงกลัวเลยว่าชะตากรรมของตนจะเป็นอย่างไร
"อย่ามาตลก! ทำไมฉันจะต้องไปเป็นทาสของแกด้วยไม่ทราบ!? หุบปากเน่าๆของแกไปซะ! แล้วรีบพาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไอ้หน้าแมว!"
เพี้ย!!!
เมื่อร่างบางพูดจบร่างสูงจึงง้างมีอขึ้นตบไปที่หน้าของร่างบางอย่างแรงจนร่างล้มลงไปกองกับพื้นรถ ร่างบางรู้สึกถึงของเหลวบางอย่างที่มุมปากไม่ต้องบอกก้รู้ว่ามันคือ'เลือด'
"ทาสที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายจะเป็นยังไงเธอรู้ใช้มั้ย"นารูโตะพูดเสียงเ**้ยม ตอนนี้ร่างสูงแทบไม่เหลือความอดทนอีกแล้ว สิ่งที่ร่างบางทำมันไปปลุกสัญชาติดิบของเขาเข้าแล้ว ถ้าขืนร่างบางยังทำตัวแบบเมื่อครู่นี้อีก เขาอาจจะสติขาดแล้วเผลอจับร่างบางข่มขืนตรงนี้ก้เป็นได้
"ไม่รู้!แล้วก้ไม่สนใจด้วย! จะทำไม..อุ๊ป!!!"ยังพูดไม่ทันจบร่างสูงก้ประกบปากตนกับร่างบางทันทีแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดเข้าต้อนลิ้นเล็กของร่างบางดูดกลืนลิ้นเล็กอย่างหิวกระหาย รสจูบแสนเร่าร้อนรุนแรงดำเนินต่อไป จนร่างบางเริ่มขาดอากาศร่างสูงจึงจำใจถอนริมฝีปากออก
"แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก"เมื่อปากเป็นอิสรร่างบางจึงรีบกอบโกยอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ถึงจะรู้สึกว่ากอบโกยอากาศมากเท่าไรก้ไม่พอก้เถอะ
"เดี๋ยวสิ!...หยุดนะ! จะทำอะไรน่ะ อ๊ะ!"ร่างสูงไม่ฟังสิ่งที่ร่างบางร้องห้ามกลับรีบกระชากเสื้อและกางเกงของร่างบางออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวกายอันเย้ายวนรูปร่างที่แสนบอบบางน่าถนุถนอมและแก่นกายสีชมพูที่กำลังลุกชันด้วยแรงอารมณ์พร้อมกับน้ำหล่อลื่นที่ไหลเยิ้มออกมาจากช่องทางด้านหลัง ภาพตรงหน้าทำให้สัญชาติญาณดิบเถื่อนของร่างสูงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นพร้อมที่จะขย้ำเหยื่อตรงหน้า ร่างสูงรีบจัดการถอนเสื้อออกและโยนทิ้งไป และรูดซิปกางเกงออกเล็กน้อยเผยให้เห็นแก่นกายใหญ่โตมีเส้นเอ็นเต็มไปหมดบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของมัน
"จะ..จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยนะ! ปล่อยสิ!จะเอามันใส่เข้ามาไม่ได้นะ อย่านะ!..อ๊าาาาาาาา!!!!!!!"ร่างบางร้องครางด้วยความเจ็บปวดเมื่อร่างสูงกระแทกแก่นกายใหญ่โตเข้าช่องทางรักสีสวยที่ไม่เคยผ่านการรุกรานมาก่อน ทำให้ช่องทางนั้นฉีกขาดมีเลือดไหลออกมาเป็นวงกว้าง แต่ร่างสูงหาได้สนใจไม่ ยังดึงดันกระแทกเข้าไปไม่ยั้งแม้ช่องทางนั้นจะตอดรัดแน่นจนปวดหนึบไปหมด แต่ก้ยังดึงดันเข้าไปจนสุด
"อึก...ฮ่าห์. ซีดดดด..ซาสึเกะเธอนี่ตอดรัดฉันแน่นจังเลยนะ ฮ่าห์...คงครั้งแรกล่ะสิ แต่ถึงจะเป็นครั้งแรกฉันก้จะไม่อ่อนโยนหรอกนะ...ฉันจะทำให้ครั้งแรกของเธอสนุกจนลืมไม่ลงเลยลงเลยล่ะ...ซาสึเกะ"ร่างสูงกระซิบเสียงกระเส่าปนเซ็กซ์ซี่ก่อนจะกระแทกกายเข้าหาช่องทางสีสวยไม่ยั้งชนิดที่ว่าไม่น่าจะแรงได้มากกว่านี้อีกแล้วใส่ร่างบที่เป็นฝ่ายรองรับอารมณ์ของร่างสูงไม่ยั้ง
"อ๊าาาา!!! หะ!อื้อออ!! งื้ออออ!! อ๊ะๆๆๆๆๆๆๆ!!! เจ็บนะ!มันเจ็บมากเลย! ฮื่อออฮึก!อื้ออออ...เอ้าออกไปน๊าาา...เอาออกไป!..ฮึกอ๊ะ!..แหกแล้ววว...มะ มันแหกหมดแล้ว! อย่านะ! ของร้องล่ะ ฮึกฮื่อออออๆๆๆ"
"ต่อให้เธอเอาอะไรมาพูดตอนนี้มันก้ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว!! เลิกพูดอะไรไร้สาระแล้วแหกขาครางเสียงหวานๆให้ฉันฟังซะ!! อุจิฮะ ซาสึเกะ!!"ว่าจบก้อ้าขาเรียวสวยของร่างบางกดลงเบาะอย่างแรงแล้วเพิ่มแรงกระแทกเข้าไปอีกจนร่างบางเจ็บไปหมด
"ฮึก ฮืออออ...อ๊ะๆๆๆๆ.. หะงื้ออออ ...อื้อออ. อ๊าหะ! ..จะ..จะเสะ..จะเสร็จแล้วววว..อึก!..อ๊าหะ! อ๊าาาาาา!!!!!!!"ร่างบางปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเลอะหน้าท้องของตนเองและร่างสูง เมื่อเห็นดังนั้นนารูโตะจึงเร่งจังหวะกระแทกเร็วๆก่อนจะกระแทกรอบสุดท้ายอย่างแรงแล้วปบ่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มช่องทางรักล้นทะลักออกมาตามขาเรียวสวยก่อนที่ร่างบางจะสลบไปทั้งๆที่แก่นกายของร่างสูงยังเชื่อมกับตนอยู่
นารูโตะจัดการหยิบทิชชู่มาเช็ดตรางน้ำรักทั้งของตนและซาสึเกะออก แต่ก้ยังไม่ถอนแก่นกายออกเขาตั้งใจว่าจะไม่ถอดออกจนกว่าซาสึเกะจะตื่นมาเห็นสภาพของตนเองแล้วจะทำสีหน้าอย่างไร แค่คิดเขาก้อดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว
"ฝันดีนะซาสึเกะ....ทาสผู้น่ารักของฉัน...ฉันจะกกกอดเธอทุกวันทุกคืน ทำให้เธอเป็นของฉัน จะไม่มีใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉันได้"
/////////
มาอัพแล้วววยังไม่ถึงอาทิตเบยยย NCเปนไงบ้าง
น่าจะพัง555จะพยายามนะคร๊าาา
Dangerous Lover รักร้ายนายมาเฟีย Chapters 2
ในขณะนั้นเองร่างบางที่กำลังจะเข้าสู่นิทราก้ได้ยินเสียงรถยนต์เข้ามาจอดหน้าบ้าน ด้วยความสงสัยจึงต้องจำใจลุกขึ้นจากที่นอนด้วยสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น
ก่อนจะเดินไปเปิดม่านดูที่หน้าต่างก้พบกับรถลีมูซีน
สีดำคันงามจอดอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะได้สงสัยอะไรไปมากกว่านั้น ประตูรถก้เปิดออกพบกับร่างของพ่อเขากับชายร่างสูงผมสีทองคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้าน หลังจากนั้นร่างบางก้เห็นแม่ออกมาเปิดประตูบ้าน ก่อนที่แม่จะถูกพ่อผลักออกไปจากประตู แล้วรีบร้อนเดินเข้ามาในบ้าน ผมรีบปิดม่านแล้วรีบวิ่งไปช่วยแม่ ประตูห้องผมก้เปิดออกพร้อมกับร่างของพ่อที่เข้ามาในห้องแล้วฉุดกระชากแขนผมให้ออกไปนอกห้อง แล้วเหวี่ยงร่างของผมให้ชายผมทอง
"นี่ไงสิ่งที่แกอยากได้! รีบลดหนี้ให้ฉันซะ! แล้วจะเอามันไปทำอะไรก้เชิญ!" สิ่งที่พ่อพูดทำให้ผมตกตะลึง นี่พ่อขายผมให้กับไอ้หน้าหนวดเนี่ยเหรอ!?
"พ...พ่อพูดอะไรน่ะ?...ผ..ผมลูกพ่อนะ! พ่อจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ! แล้ว...แล้วแม่ล่ะ?! แม่ต้องไม่ยอมให้พ่อทำแบบนี้กับผมแน่!"ผมตะโกนออกมาด้วยความเสียใจและโกรธไปพร้อมกัน พ่อจะบ้าหรอ?ผมลูกพ่อนะ พ่อที่ไหนทำแบบนี้กับลูกกัน! แต่ต่อให้ผมคิดยังไงเหตุผลก้คงไม่พ้นเรื่องที่ผมเป็น"โอเมก้า" หรอก แน่ล่ะสิก้เพราะผมเป็นโอเมก้าคนเดียวในตระกูลนี่นา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อถึงเลือกขายผมให้ไอ้หน้าหนวดนี่ พ่อคงจะอับอายมากสินะที่มีลูกเป็นโอเมก้าอย่างผม แน่ล่ะโอเมก้าที่ชนชั้นต่ำที่สุดในบรรดามนุษย์ทั้งหมด และยังมีคนกล่าวหาต่างๆน่าๆว่า"โอเมก้าน่ะเป็นเครื่องมือที่ใช้ทำเรื่อง'อย่างว่า'ไงล่ะ"นั่นแหละคือสาเหตุที่ทำให้พ่อเกลียดผมมาก ไม่แม้แต่จะอยากมองหน้าผมด้วยซ้ำ นี่สินะเหตุผลที่พ่อขายผมให้ง่ายๆแบบนี้น่ะ
"มิโคโตะนะจะว่ายังไงฉันก้ไม่สนใจหรอก!!เพราะแค่ยกแกให้หมอนี่ที่ฉันติดหนี้ไวมันก้จะลดหนี้ให้ฉันตั้ง6,000,000 เยน!! แล้วฉันจะปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปได้ยังไง!! ส่วนแกได้ตัวมันแล้วก้ลดหนี้ให้ฉันแล้วจะเอามันไปทำอะไรก้เชิญ!!"
"งั้นตกลงตามนี้ฉันลดหนี้ให้แกเหลือ5,000,000 เยน ส่วนที่เหลือแกก้รีบทยอยจ่ายคืนให้ฉันก้แล้วกัน....ส่วนเธอต้องไปกับฉัน เพราะตอนนี้ฉันอยากจะกลืนกินเธอให้หมดทั้งตัวจะแย่อยู่แล้ว" นารูโตะว่าพลางเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย ตอนนี้เขาได้ร่างบางมาครอบครองแล้ว เขาจะค่อยๆชิมเนื้อแสนอร่อยนี้ทีละนิด เหมือนหมาป่าที่ค่อยๆเลมเหยื่ออันโอชะของมันอย่างช้าๆ
////////////////////''''''/////====//////////
มาต่อแล้วววววว และหยุดไปนานๆๆ1อาทิตย์เยยย
เรามีเรื่องจะสารภาพ เราลืมเขียน อายุ,น้ำหนักกับส่วนสูงตัวละครอ่ะ งั้น
1.Naruto 25,76,186
2.Sasuke 16,50,173
3.Sakura 23,60,175
4. Boruto 10,52.150
5.Sarada 10,46,146
#ตอนหน้ามี NC นะจ๊ะ หนุกป่าวไม่รุ้ๆแต่ว่าจะอัพ อิอิ
# เกะอายุน้อยมากกกก น้อยกว่าคุณแม่วัยใสอีกค่ะคู๊ณณ อีโตะเกะเด็กกว่าแกตั้ง11ปีแหน่ะ!!โหววยิ่งกว่าโคแก่กินหญ้าอ่อนอีกอ่ะ
ก่อนจะเดินไปเปิดม่านดูที่หน้าต่างก้พบกับรถลีมูซีน
สีดำคันงามจอดอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะได้สงสัยอะไรไปมากกว่านั้น ประตูรถก้เปิดออกพบกับร่างของพ่อเขากับชายร่างสูงผมสีทองคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้าน หลังจากนั้นร่างบางก้เห็นแม่ออกมาเปิดประตูบ้าน ก่อนที่แม่จะถูกพ่อผลักออกไปจากประตู แล้วรีบร้อนเดินเข้ามาในบ้าน ผมรีบปิดม่านแล้วรีบวิ่งไปช่วยแม่ ประตูห้องผมก้เปิดออกพร้อมกับร่างของพ่อที่เข้ามาในห้องแล้วฉุดกระชากแขนผมให้ออกไปนอกห้อง แล้วเหวี่ยงร่างของผมให้ชายผมทอง
"นี่ไงสิ่งที่แกอยากได้! รีบลดหนี้ให้ฉันซะ! แล้วจะเอามันไปทำอะไรก้เชิญ!" สิ่งที่พ่อพูดทำให้ผมตกตะลึง นี่พ่อขายผมให้กับไอ้หน้าหนวดเนี่ยเหรอ!?
"พ...พ่อพูดอะไรน่ะ?...ผ..ผมลูกพ่อนะ! พ่อจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ! แล้ว...แล้วแม่ล่ะ?! แม่ต้องไม่ยอมให้พ่อทำแบบนี้กับผมแน่!"ผมตะโกนออกมาด้วยความเสียใจและโกรธไปพร้อมกัน พ่อจะบ้าหรอ?ผมลูกพ่อนะ พ่อที่ไหนทำแบบนี้กับลูกกัน! แต่ต่อให้ผมคิดยังไงเหตุผลก้คงไม่พ้นเรื่องที่ผมเป็น"โอเมก้า" หรอก แน่ล่ะสิก้เพราะผมเป็นโอเมก้าคนเดียวในตระกูลนี่นา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อถึงเลือกขายผมให้ไอ้หน้าหนวดนี่ พ่อคงจะอับอายมากสินะที่มีลูกเป็นโอเมก้าอย่างผม แน่ล่ะโอเมก้าที่ชนชั้นต่ำที่สุดในบรรดามนุษย์ทั้งหมด และยังมีคนกล่าวหาต่างๆน่าๆว่า"โอเมก้าน่ะเป็นเครื่องมือที่ใช้ทำเรื่อง'อย่างว่า'ไงล่ะ"นั่นแหละคือสาเหตุที่ทำให้พ่อเกลียดผมมาก ไม่แม้แต่จะอยากมองหน้าผมด้วยซ้ำ นี่สินะเหตุผลที่พ่อขายผมให้ง่ายๆแบบนี้น่ะ
"มิโคโตะนะจะว่ายังไงฉันก้ไม่สนใจหรอก!!เพราะแค่ยกแกให้หมอนี่ที่ฉันติดหนี้ไวมันก้จะลดหนี้ให้ฉันตั้ง6,000,000 เยน!! แล้วฉันจะปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปได้ยังไง!! ส่วนแกได้ตัวมันแล้วก้ลดหนี้ให้ฉันแล้วจะเอามันไปทำอะไรก้เชิญ!!"
"งั้นตกลงตามนี้ฉันลดหนี้ให้แกเหลือ5,000,000 เยน ส่วนที่เหลือแกก้รีบทยอยจ่ายคืนให้ฉันก้แล้วกัน....ส่วนเธอต้องไปกับฉัน เพราะตอนนี้ฉันอยากจะกลืนกินเธอให้หมดทั้งตัวจะแย่อยู่แล้ว" นารูโตะว่าพลางเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย ตอนนี้เขาได้ร่างบางมาครอบครองแล้ว เขาจะค่อยๆชิมเนื้อแสนอร่อยนี้ทีละนิด เหมือนหมาป่าที่ค่อยๆเลมเหยื่ออันโอชะของมันอย่างช้าๆ
////////////////////''''''/////====//////////
มาต่อแล้วววววว และหยุดไปนานๆๆ1อาทิตย์เยยย
เรามีเรื่องจะสารภาพ เราลืมเขียน อายุ,น้ำหนักกับส่วนสูงตัวละครอ่ะ งั้น
1.Naruto 25,76,186
2.Sasuke 16,50,173
3.Sakura 23,60,175
4. Boruto 10,52.150
5.Sarada 10,46,146
#ตอนหน้ามี NC นะจ๊ะ หนุกป่าวไม่รุ้ๆแต่ว่าจะอัพ อิอิ
# เกะอายุน้อยมากกกก น้อยกว่าคุณแม่วัยใสอีกค่ะคู๊ณณ อีโตะเกะเด็กกว่าแกตั้ง11ปีแหน่ะ!!โหววยิ่งกว่าโคแก่กินหญ้าอ่อนอีกอ่ะ
Dangerous Lover รักร้ายนายมาเฟีย Chapters 1
ณ คาสิโนแห่งหนึ่งในเมืองโคโนฮะงาคุเระ มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะเขากำลังจะแพ้พนันให้กับชายหนุ่มผมท้องตาสีฟ้าน้ำทะเลที่กำลังนั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์เมื่อรู้ถึงชะตากรรมของชายตรงหน้านี้
"ว่าไงคุณฟุงาคุ...จะรอให้ถึงเช้าเลยมั้ยรีบวางไพ่ต่อซักทีสิ"
"ฉ...ฉันต้องการเงินเพื่อมาพนันเพิ่ม"
"คุณลืมไปแล้วรึไงว่าเงินพนันคุณหมดแล้ว?...แล้วคุณก็ไม่มีอะไรเหลือที่จะมาพนันแล้วด้วย...บัตรเครดิตก้ถูกยึด รถก็ถูกยึด แล้วตอนนี้คุณก็ติดหนี้ฉัน
11,000,000เยน แล้วคุณจะเอาอะไรมาพนันอีกล่ะ"
ฟุงาคุชะงักเขาพึ่งรู้ตัวว่าเขาไม่เหลืออะไรมาพนันต่อแล้ว เขาจนตรอกสถานการณ์ในตอนนี้เข้าขั้นวิกฤต
เขาไม่รู้แล้วว่าจะต้องทำยังไงถึงจะรอดออกไปได้ แต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เขาก้ถูกการ์ด
2คนจับเขาล็อคแขนเอาไว้
"นี่แกจะทำอะไรฉัน!?ปล่อยฉันนะเว้ย!"
ร่างสูงของนารูโตะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของฟุงาคุพร้อมทั้งเอามือล้วงไปเอากระเป๋าสตางค์ของฟุงาคุแล้วเปิดดูโดยที่ไม่ได้รับอนุญาติจากเจ้าของ(นิสายม่ายดีเลยนะโตะ พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนเหรอ//สั่งแต่ไม่ทำมีไรปะ?//ม่ายมี๊!!) เขาไล่ดูไปเรื่อยๆจนสายตาไปสดุดกับใบหน้าของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ผิวขาวราวหิมะยามฤดูเหมันต์ ใบหน้างดงามดุจอิสตรี ผมสีดำเงาดั่งท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงตาสีดำกลมโตดูลึกลับน่าค้นหา ร่างสูงรู้สึกปราถนาที่จะครอบครองเด็กหนุ่มคนนี้ คิดได้ดังนั้นมุมปากก้กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วจึงเอ่ยปากไป
"งั้น....เอาเป็นคนในครอบครัวคุณแทนมั้ยล่ะ?ถ้าเป็นงั้นผมอาจจะลดหนี้ให้คุณเหลือซัก5,000,000เยนก้ได้"ว่าพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเลห์
"จะ...จริงๆเหรอ จะลดหนี้ให้ฉันจริงๆใช่มั้ย"
"จริงสิ ฉันเป็นคนพูดแล้วไม่คืนคำหรอก แล้วไง ตกลงจะรับข้อเสนอของฉันมั้ยล่ะ?"
"เอาสิๆๆแล้วอยากได้คนไหนล่ะ?ฉันจะรีบยกให้เลย"
นารูโตะมองฟุงาคุด้วยสายตาที่น่าสมเพซ คนอะไรแม้แต่คนในครอบครัวของตัวเองยังยอมยกให้คนอื่นง่ายๆแบบนี้. แต่ก้ช่างเถอะ ดีซะอีกจะได้ ร่างบางในรูปมาไวๆซะ จะได้ครอบครองให้สมใจอยาก
"งั้นฉันขอคนนี้ละกัน ได้รึเปล่าล่ะ?"ว่าพลางชี้ให้ฟุงาคุดู
"อ๋อ แกจะเอาไอ้เด็กนี่น่ะนะ?ได้สิได้ๆๆ เอาตอนนี้เลยมั้ยฉันจะได้รีบขับรถไปเอาตัวมันมาให้เลย"ฟุงาคีพูดอย่างดีใจที่ตนจะได้ลดหนี้ลงตั้ง6,000,000แถมได้กำจัดเอาตัวปัญหาออกไปให้พ้นบ้านซะอีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย
"งั้นก้ตกลงตามนี้ รีบกลับไปเอาตัวเขามาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย ไป!"ถึงแม้ว่านารูโตะจะสงสัยกับสรรพนามที่ฟุงาคุเรียกลูกชายของตัวเองแต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้หรอก เพราะเป้าหมายของเขาคือ ร่างบางในรูป เขาปราถนาที่จะครอบครองทั้งร่างกายของร่างบางมากและไม่มีอะไรจะมาหยุดยั้งความต้องการของเขาได้
"ว่าไงคุณฟุงาคุ...จะรอให้ถึงเช้าเลยมั้ยรีบวางไพ่ต่อซักทีสิ"
"ฉ...ฉันต้องการเงินเพื่อมาพนันเพิ่ม"
"คุณลืมไปแล้วรึไงว่าเงินพนันคุณหมดแล้ว?...แล้วคุณก็ไม่มีอะไรเหลือที่จะมาพนันแล้วด้วย...บัตรเครดิตก้ถูกยึด รถก็ถูกยึด แล้วตอนนี้คุณก็ติดหนี้ฉัน
11,000,000เยน แล้วคุณจะเอาอะไรมาพนันอีกล่ะ"
ฟุงาคุชะงักเขาพึ่งรู้ตัวว่าเขาไม่เหลืออะไรมาพนันต่อแล้ว เขาจนตรอกสถานการณ์ในตอนนี้เข้าขั้นวิกฤต
เขาไม่รู้แล้วว่าจะต้องทำยังไงถึงจะรอดออกไปได้ แต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เขาก้ถูกการ์ด
2คนจับเขาล็อคแขนเอาไว้
"นี่แกจะทำอะไรฉัน!?ปล่อยฉันนะเว้ย!"
ร่างสูงของนารูโตะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของฟุงาคุพร้อมทั้งเอามือล้วงไปเอากระเป๋าสตางค์ของฟุงาคุแล้วเปิดดูโดยที่ไม่ได้รับอนุญาติจากเจ้าของ(นิสายม่ายดีเลยนะโตะ พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนเหรอ//สั่งแต่ไม่ทำมีไรปะ?//ม่ายมี๊!!) เขาไล่ดูไปเรื่อยๆจนสายตาไปสดุดกับใบหน้าของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ผิวขาวราวหิมะยามฤดูเหมันต์ ใบหน้างดงามดุจอิสตรี ผมสีดำเงาดั่งท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงตาสีดำกลมโตดูลึกลับน่าค้นหา ร่างสูงรู้สึกปราถนาที่จะครอบครองเด็กหนุ่มคนนี้ คิดได้ดังนั้นมุมปากก้กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วจึงเอ่ยปากไป
"งั้น....เอาเป็นคนในครอบครัวคุณแทนมั้ยล่ะ?ถ้าเป็นงั้นผมอาจจะลดหนี้ให้คุณเหลือซัก5,000,000เยนก้ได้"ว่าพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเลห์
"จะ...จริงๆเหรอ จะลดหนี้ให้ฉันจริงๆใช่มั้ย"
"จริงสิ ฉันเป็นคนพูดแล้วไม่คืนคำหรอก แล้วไง ตกลงจะรับข้อเสนอของฉันมั้ยล่ะ?"
"เอาสิๆๆแล้วอยากได้คนไหนล่ะ?ฉันจะรีบยกให้เลย"
นารูโตะมองฟุงาคุด้วยสายตาที่น่าสมเพซ คนอะไรแม้แต่คนในครอบครัวของตัวเองยังยอมยกให้คนอื่นง่ายๆแบบนี้. แต่ก้ช่างเถอะ ดีซะอีกจะได้ ร่างบางในรูปมาไวๆซะ จะได้ครอบครองให้สมใจอยาก
"งั้นฉันขอคนนี้ละกัน ได้รึเปล่าล่ะ?"ว่าพลางชี้ให้ฟุงาคุดู
"อ๋อ แกจะเอาไอ้เด็กนี่น่ะนะ?ได้สิได้ๆๆ เอาตอนนี้เลยมั้ยฉันจะได้รีบขับรถไปเอาตัวมันมาให้เลย"ฟุงาคีพูดอย่างดีใจที่ตนจะได้ลดหนี้ลงตั้ง6,000,000แถมได้กำจัดเอาตัวปัญหาออกไปให้พ้นบ้านซะอีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย
"งั้นก้ตกลงตามนี้ รีบกลับไปเอาตัวเขามาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย ไป!"ถึงแม้ว่านารูโตะจะสงสัยกับสรรพนามที่ฟุงาคุเรียกลูกชายของตัวเองแต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้หรอก เพราะเป้าหมายของเขาคือ ร่างบางในรูป เขาปราถนาที่จะครอบครองทั้งร่างกายของร่างบางมากและไม่มีอะไรจะมาหยุดยั้งความต้องการของเขาได้
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)